On the morning of June 3rd and 4th, I attended the workshop of Atsushi Kakumoto, a theatre director, who founded the Tokyo-based company d’UOMO ex machina. His work was focused on the control of body movements which are really important also in dance choreography. He was really precise in explaining us directions and ways of walking. But the day I got to the heart of my residency was the 5th of June. That day I gave a workshop in order to find performers for the choreography I intended to create during my stay in Georgia. To my surprise, there were about twenty people to attend it. Sandra Sok was responsable for the first part of the class while I led the second part. Assuming that all of us have parts of the body that we are ashamed of, emotions that we try to hide, things about ourselves that we would like to change because they are not socially accepted, I invited the participant to move starting from the part of their body or from the emotion they were thinking about. I wanted to prove that performing arts represent a safe place free from prejudice, in which we can freely express ourselves and where we can give importance and put in the spotlight also what we try to hide. For me was extremely interesting to see how, a few of them were able to immediately open a communication channel which allowed them to show something intimate and real about themselves. For many of the performers who were attending the class, it was much more complicated to stop thinking about the images they where projecting outward. They were still stuck in movements’ form and aesthetics.
Anyway, after the workshop everybody seemed to be happy about the experience and almost the totality of the participants wanted to repeat it. Since then, I continued to work with the sixteen guys who were interested in performing at the ‘Movement, Physical & Dance Theater International Festival’.
At the same time, every evening, I also decided to participate, as performer, into Kosta's project about refugees.
But our residency is not only interviews, workshops, research and choreography projects. Thanks to Levan and Iuri, we are also discovering the country. On June 9th we went to Marneuli. The peculiarity of this place is that the city is populated not only by Georgian, but also by Armenian and Azerbaijanis. The first part of our trip was really moving. We went to visit Tserakvi, where there is the museum dedicated to the writer Mikheil Javakhishvili. Once more the horrible things suffered by Georgian due to Russian imperialism, left me shocked and speechless. Then we assisted to a puppets show by an Armenian artist and, in a theatre, we attended an amazing performance of Georgian folk dance.
On June 10th we went to Sagarejo. The first place we visited was still under construction. It was the cultural space that Levan and Iuri are building into the wild nature of a hill close to Sagarejo village. It was very inspiring to see how they are making something so important for the local community and how they are thinking about the future of this country. Despite all the problems, there is a profound sense of proud to be Georgian, and this is admirable. After that, we went to a school in order to see folk dance and before going back to tbilisi, we also visited a beautiful monastery.
Our second week ended with a delicious dinner and many moving toasts.
By Nicola Campanelli
3 და 4 ივნისის დილას დავესწარი აცუში კაკუმოტოს, თეატრის რეჟისორის სახელოსნოს, რომელმაც დააარსა ტოკიოში დაფუძნებული კომპანია d'UOMO ex machina. მისი ნამუშევარი ფოკუსირებული იყო სხეულის მოძრაობების კონტროლზე, რაც ასევე მნიშვნელოვანია საცეკვაო ქორეოგრაფიაში. ის ნამდვილად ზუსტად გვიხსნიდა მიმართულებებს და სიარულის გზებს. მაგრამ ის დღე, როცა ჩემი რეზიდენციის ცენტრში მოვხვდი, იყო 5 ივნისი. იმ დღეს ვორქშოპი ჩავატარე იმ ქორეოგრაფიის შემსრულებლების მოსაძებნად, რომლის შექმნაც საქართველოში ყოფნისას ვაპირებდი. ჩემდა გასაკვირად, მას ოცამდე ადამიანი ესწრებოდა. სანდრა სოკი იყო პასუხისმგებელი კლასის პირველ ნაწილზე, ხოლო მე ვხელმძღვანელობდი მეორე ნაწილს. ვივარაუდოთ, რომ ყველა ჩვენგანს გვაქვს სხეულის ნაწილები, რისიც გვრცხვენია, ემოციები, რომელთა დამალვას ვცდილობთ, რაც გვსურს შევცვალოთ, რადგან ისინი არ არიან სოციალურად მიღებული, მე მოვუწოდე მონაწილეს გადაადგილება დაწყებული ნაწილიდან. მათი სხეული ან იმ ემოციისგან, რომელზეც ისინი ფიქრობდნენ. მინდოდა დამემტკიცებინა, რომ საშემსრულებლო ხელოვნება წარმოადგენს ცრურწმენებისგან თავისუფალ უსაფრთხო ადგილს, სადაც ჩვენ შეგვიძლია თავისუფლად გამოვხატოთ საკუთარი თავი და სადაც შეგვიძლია მივცეთ მნიშვნელობა და ყურადღების ცენტრში მოვათავსოთ ის, რისი დამალვასაც ვცდილობთ. ჩემთვის ძალიან საინტერესო იყო იმის დანახვა, თუ როგორ, რამდენიმე მათგანმა შეძლო დაუყოვნებლივ გაეხსნა საკომუნიკაციო არხი, რომელიც მათ საშუალებას აძლევდა ეჩვენებინათ რაღაც ინტიმური და რეალური საკუთარ თავზე. ბევრი შემსრულებლისთვის, რომლებიც ესწრებოდნენ კლასს, ბევრად უფრო რთული იყო იმ სურათებზე ფიქრის შეწყვეტა, რომლებსაც ისინი ასახავდნენ. ისინი კვლავ ჩარჩნენ მოძრაობის ფორმასა და ესთეტიკას.
ყოველ შემთხვევაში, სემინარის შემდეგ, როგორც ჩანს, ყველას უხაროდა გამოცდილება და თითქმის ყველა მონაწილეს სურდა მისი გამეორება. მას შემდეგ გავაგრძელე მუშაობა იმ თექვსმეტ ბიჭთან, რომლებიც დაინტერესებულნი იყვნენ გამოსვლით "მოძრაობის, ფიზიკური და ცეკვის საერთაშორისო თეატრის ფესტივალზე".
პარალელურად, ყოველ საღამოს მეც გადავწყვიტე მონაწილეობა მიმეღო, როგორც შემსრულებელი, კოსტას პროექტში ლტოლვილების შესახებ.
მაგრამ ჩვენი რეზიდენცია არ არის მხოლოდ ინტერვიუები, სემინარები, კვლევითი და ქორეოგრაფიული პროექტები. ლევანის და იურის წყალობით ჩვენც აღმოვაჩენთ ქვეყანას. 9 ივნისს წავედით მარნეულში. ამ ადგილის თავისებურება ის არის, რომ ქალაქი დასახლებულია არა მარტო ქართველებით, არამედ სომეხთა და აზერბაიჯანელებით. ჩვენი მოგზაურობის პირველი ნაწილი მართლაც მოძრავი იყო. წავედით წერაქვში, სადაც არის მწერალ მიხეილ ჯავახიშვილისადმი მიძღვნილი მუზეუმი. კიდევ ერთხელ, იმ საშინელებამ, რაც ქართველებმა განიცადეს რუსული იმპერიალიზმის გამო, შოკირებული და უსიტყვოდ დამტოვა. შემდეგ სომეხი მხატვრის თოჯინების ჩვენებას დავეხმარეთ და თეატრში ქართული ხალხური ცეკვის საოცარ წარმოდგენას დავესწარით.
10 ივნისს წავედით საგარეჯოში. პირველი ადგილი, რომელიც ჩვენ ვესტუმრეთ, ჯერ კიდევ მშენებლობის პროცესში იყო. სწორედ კულტურულ სივრცეს აშენებენ ლევანი და იური სოფელ საგარეჯოსთან ახლოს მდებარე ბორცვის ველურ ბუნებაში. ძალიან შთამაგონებელი იყო იმის დანახვა, თუ როგორ ქმნიან ისინი ასეთ მნიშვნელოვანს ადგილობრივი საზოგადოებისთვის და როგორ ფიქრობენ ისინი ამ ქვეყნის მომავალზე. მიუხედავად ყველა პრობლემისა, სიამაყის ღრმა გრძნობა არსებობს, რომ ქართველი ხარ და ეს საოცრებაა. ამის შემდეგ სკოლაში წავედით ხალხური ცეკვის სანახავად და თბილისში დაბრუნებამდე ულამაზესი მონასტერიც მოვინახულეთ.
ჩვენი მეორე კვირა დასრულდა გემრიელი ვახშმით და ბევრი მოძრავი სადღეგრძელოებით.
Comments
Post a Comment